Home » Mindset & Wel-zijn » Tietze: het creëren en houden van balans

Tietze: het creëren en houden van balans

Gepubliceerd op 16 januari 2021 om 09:00

Begin januari is mijn Tietze verjaardag en dat betekent dat ik deze maand officieel 5 jaar Tietze heb. Hoera! Hoera! Hoera!

Oké, zo leuk is dat eigenlijk niet. Maar dat ik chronisch Tietze heb, heb ik inmiddels zo goed als omarmd en naast me neergelegd. Dat komt ook mede doordat ik in die 5 jaar tijd mezelf en mijn lijf een stuk beter heb leren kennen en dus ook steeds beter begrijp wat ik nodig heb in tijden van pijn.

Ik krijg nog regelmatig reacties op mijn blog over Tietze waarbij mensen hun verhaal ook doen, super fijn vind ik dat! Maar ook mensen die vragen: “ik heb dit”, “ik voel dat”, “is dat Tietze?”. Of: “ik heb Tietze, wat moet ik nu?”. Laat me voorop stellen dat ik geen Tietze guru, laat staan een arts ben. Maar ik kan wel mijn ervaringen met jullie delen in de hoop dat je er iets aan hebt. Daarom een blog over hoe ik balans creëer en houd om de Tietze zo goed mogelijk de baas te blijven. En ik moet zeggen, dat gaat me het afgelopen jaar verdomd goed af! Daarvoor ook dank aan Corona, want die meid zorgt ervoor dat het leven een stuk rustiger is.

Rust

Dat brengt me gelijk op het eerste punt. Balans zoeken in activiteiten ondernemen en rust pakken is denk ik wel mijn belangrijkste zoektocht als het gaat om Tietze. Te veel activiteiten ondernemen zorgt ervoor dat ik mijn lijf overbelast en dus pijn krijg, maar te veel rust nemen zorgt er voor dat ik lichamelijk stijf word en dus pijn krijg, en mentaal zorgt het er voor dat ik mij diep ongelukkig voel. Zoeken naar balans dus! Dat betekent dat ik voldoende rust voor mezelf inbouw en ook daadwerkelijk neem, maar tegelijkertijd ook actief blijf. Maar hoe doe ik dat?

Luisteren naar m’n lijf

Vanuit mijzelf ben ik geneigd altijd maar door te gaan. Zoals ik eerder in een blog heb geschreven, heb ik pas de laatste jaren geleerd beter te luisteren naar m'n gevoel. Dat is niet makkelijk, voor iemand die vooral nadacht en weinig wist wat ze met haar gevoel aan moest. Dat vergt dus training, oefening en voor mij zelfs therapie. In mijn werk als orthopedagoog wordt daarnaast ook nog van mij gevraagd continu te reflecteren op mezelf, mijn handelen, en jawel: mijn gevoel. Gesprekken met mijn supervisor, werkbegeleider, vriend en vriendinnen (waarvan een aantal ook in het sociale werkveld zitten) helpen mij meer stil te staan bij mijn gevoel en negatieve gevoelens en lichamelijke signalen/klachten eerder op te merken. Mijn hooggevoeligheid komt daar ook wel mooi van pas, want eigenlijk voel ik veel dingen haarfijn aan, maar wist ik ze eerder niet te plaatsen. Door de jaren heen heb ik dit dus steeds beter geleerd en ik kan nu wel zeggen dat ik het grootste gedeelte van de tijd precies weet wat ik voel en waarom. Door dit te weten, weet ik ook wat ik nodig heb, bijvoorbeeld juist rust of juist wat prikkeling. 

Ook heb ik geleerd het ondernemen van activiteiten niet zo zwart-wit te zien. Aan het begin van mijn Tietze proces vond ik nog dat als ik een activiteit ondernam, ik mij 100% moest inzetten, 100% aanwezig moest zijn. Maar waarom moet dat eigenlijk? Waarom is het erg om voor 60, 70 of 80% aanwezig te zijn? Ik kan aangeven dat ik last heb en wat lager in mijn energie zit, of het gewoon laten zoals het is. Als mensen echt om je geven en jou belangrijk vinden, dan vinden ze het echt niet erg als je even niet zo opgewekt en energiek bent als altijd. Dat is gewoon oké. Net als dat het oké is om aan te geven dat je liever iets rustigs wil doen i.p.v. iets actiefs, of naar huis gaat (of mensen vraagt naar huis te gaan) op het moment dat het batterijtje leeg is. And guess what? Nog niemand heeft mij er op aangesproken, iedereen geeft aan het prima te vinden en dat ze het zelfs fijn vinden dat ik mijn behoeftes aan geef. Ik voel me dan tegenwoordig ook weinig schuldig meer. Scheelt ook heel veel energie kan ik je vertellen!

Door activiteiten wel te blijven ondernemen, maar de lat wat lager voor mezelf te leggen, houd ik zowel plezier als balans en dat zorgt er dan weer voor dat ik me uiteindelijk energieker en gelukkiger voel en minder pijn ervaar. Blijf dus met Tietze niet alleen maar op je kont of in bed liggen, maar kom ook in actie, beweeg! Maar met mate. Dat houdt je lijf soepel en zorgt ervoor dat je klachten afnemen. 

Soms schreeuwt mijn lijf: GA ZITTEN! NEEM RUST! Ik vond het in het begin moeilijk hier aan toe te geven, negeerde dit gevoel en ging vrolijk door (niet luisteren naar m'n gevoel dus). Ging de pijn daarvan weg? Nee natuurlijk niet! Die werd vele malen erger. En dan zat ik daar weer, op de spreekwoordelijke blaren, te huilen omdat het zo lang duurde en zo slecht in m'n vel zat. Nu ik het grootste gedeelte van de tijd wel luister, merk ik dat ik soms geen puf meer heb om bijvoorbeeld de was te doen of te gaan koken. Ik ga dan, zonder schuldgevoel, op de bank zitten en bijvoorbeeld even lezen of een serie kijken. En wat denk je? Ik merk nu eigenlijk dat ik na een uur wel weer wat meer energie heb en de pijn soms zelfs gezakt is. Door dit ene uurtje voor mezelf te nemen, lukt het mij op te laden en precies dezelfde activiteit te ondernemen als dat ik gedaan had als ik gewoon door gebeukt had, maar dan met minder pijn. Win-win!

Soms lukt het me echter niet om op te laden en blijft mijn lijf vermoeid en pijnlijk. Dan vraag ik 'gewoon' om hulp en spreek m'n behoeftes uit, voornamelijk aan m'n vriend. Ik zeg 'gewoon', omdat om hulp vragen voor mij helemaal niet zo gewoon is 😉Maar hey, je wil je toch goed blijven voelen? 'Gewoon' doen dus, daarmee help je jezelf!

Vooruit kijken en plannen

Doordat ik mezelf en mijn lijf veel beter ken nu, weet ik ook wat ik nodig heb om niet oververmoeid te raken en mijn lijf op te branden. Een voorbeeld: onlangs ben ik bij mijn nieuwe baan begonnen. Onwijs leuk, maar ook erg vermoeiend. Zeker aangezien ik daarnaast óók nog een cursus volg waarbij ik eens per 2 weken een dag les heb (naast 4 dagen werken) en veel literatuur moet lezen in de tussentijd. Voor mij en mijn Tietze is dat een hele opgave. Laat ik het daarom? Nee, want ik houd van de cognitieve uitdaging en prikkeling, dat maakt mij gelukkig.

Dat het vermoeiend was, had ik van te voren natuurlijk wel bedacht. Door dit dus niet te negeren, maar hier op in te spelen, zorg ik ook voor balans. Ik heb me voorgenomen niet echt iets aan activiteiten te plannen in de 3 maanden dat mijn cursus nog duurt. Dat betekent dat mijn weekenden voor nu nog helemaal leeg zijn en dat als ik in het weekend energie heb om iets te doen, ik dit ook kan gaan doen. Heb ik geen energie? Dan blijf ik lekker thuis en ga ik opladen. Een combinatie daarvan is natuurlijk ook mogelijk 🙃Dit geeft mij ruimte in m'n hoofd en dat zorgt voor weinig stress, wat weer goed is voor m'n Tietze. Ook plan ik het lezen van literatuur op de dagen dat ik thuis tot 17:00 werk, zodat ik nog een uurtje kan lezen en dan bij ben met alle stof voor de volgende cursusdag. En nog belangrijker: vrij ben op mijn vrije dagen! 

Eerder heb ik ook al genoemd dat ik het liefst maar één dag in het weekend (en dan heb ik het over zaterdag en zondag) iets aan activiteiten plan, ook toen ik nog maar 3 dagen werkte. Meestal probeer ik de zondag vrij te houden, omdat zondag voor mij gelijk staat aan rust, relaxen en opladen voordat een nieuwe week begint. Dat betekent ook dat ik mijn vrienden niet allemaal wekelijks kan zien en er soms wel wat tijd tussen zit voordat ik ze allemaal weer gezien heb. Maar dat is dan maar zo, dit werkt voor mij prima! 

Ritme en regelmaat

Ja, daar ga ik heel goed op. Zo'n 8-9 uur slaap is voor mij perfect: ik ben niet te moe door slaaptekort, maar word ook niet loom van te veel aan slaap. Sommige mensen verklaren mij ook voor gek dat ik vaak in de weekenden al 'vroeg' uit de veren ben (om 9 á 10 uur gedoucht vind ik wel meevallen en ik hou ook van lang luieren in m'n pyjama, maargoed). Het is nu eenmaal een feit dat je slaap niet kunt inhalen die je doordeweeks mogelijk gemist hebt, dus tot 11-12 uur in je nest liggen ronken is voor niemands gezondheid goed. Te lang slapen maakt me dus loom en daar word ik in ieder geval niet vrolijk van. Daarnaast zorgt lang liggen er voor dat ik stijf wakker word, dus waarom zou ik zo lang in bed blijven liggen? Zowel fysiek als mentaal heeft het dus voordelen om 'op tijd' op te staan en m'n dag te beginnen. 

Het zorgt er ook voor dat ik de dag niet gehaast hoef te starten, nog van alles moet doen in korte tijd en dus dat ik door de dag heen rust momenten kan pakken om op te laden en mijn lijf rust te gunnen. Dit zorgt er dan weer voor dat ik nog steeds mijn huishouden zelfstandig kan doen (naast dat stofzuigen en dweilen dan, wat Mel met alle liefde op zich neemt 🤪) en ondanks dat ik echt geen sucker ben voor het doen van huishouden 👸🏼ben ik wel ontzettend blij dat ik niet zo afhankelijk hoef te zijn van anderen, wat bij sommige mensen met een chronische aandoening soms wel speelt. 

Pas middeltjes toe die je helpen

Voor mij is dat momenteel de infrarood lamp. Als een soort reptiel zit ik er bijna dagelijks 's avonds voor, zowel gericht op mijn borst als mijn rug en MAN wat werkt dat goed! Op het moment zelf merk ik niet zozeer pijnverlichting, maar de nachten verlopen een stuk beter ten opzichte van voorgaande winters en ook de volgende dag heb ik minder pijn. Ik lig zelfs minder met mijn kruik in bed 's nachts, dus dat zegt wel iets. Als ik een grote mensen huis heb wil ik graag een infrarood sauna, dus ik ga alvast sparen, joejoeee 🙋🏼‍♀️Tot die tijd moet ik het maar doen met mijn lamp, kruik en het bad van m'n ouders waar ik af en toe dankbaar gebruik van maak. 

Daarnaast ervaar ik bewegen nog steeds als goed middel om de pijn te verlichten. Nu de sportschool door de lockdown gesloten is, moet ik mezelf naar buiten schoppen om te gaan wandelen of fietsen, maar het helpt echt hoor! Kleed je wel echt warm aan, anders krijg je dat gezeik weer met die kou en dus verergering van de pijn, moeten we niet hebben. 

Op deze combinatie (warmte, bewegen, balans) gaat het eigenlijk (voor een winterperiode) best goed. Ik kan het haast niet geloven, maar ik ben eigenlijk best tevreden met hoe het nu gaat... 🤷🏼‍♀️ WAT?! WAT ZEGT ZIJ?! Ja ik meen het echt. De winter is nog niet over en de echte kou begint nu te komen, dus ik durf nog niet te vroeg te juichen. Maar so far so good en ik zet deze lijn graag zo door!

Duimen jullie met mij mee?

Veel liefs,

     Sanne


« 

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.