Home » Mindset & Wel-zijn » Syndroom van Tietze: niet het leven van een 26-jarige

Syndroom van Tietze: niet het leven van een 26-jarige

Gepubliceerd op 29 december 2019 om 09:18

Vandaag stond er eigenlijk een andere blog op de planning, maar ik kan weinig energie opbrengen om over iets anders te schrijven. Een blog schrijven in het algemeen had ik eigenlijk al weinig zin in, maar wie weet helpt het van me af schrijven om mij beter te voelen (dat raad ik mijn cliënten ook aan namelijk, dus waarom niet zelf doen dan? 😉).

In een eerdere blog schreef ik al over het hebben van het Syndroom van Tietze. Voor langere tijd (sinds juli 2019 ongeveer) had ik weinig last van Tietze. Ik onderging weken daarvoor weer een paar sessies acupunctuur en de pijn was weer weg. Tot ik afgelopen weekend weer te veel spanning in mijn lijf ervaarde die gepaard ging met de opkomende zeurende pijn van Tietze. Waar ik ontspannen mijn vakantie wilde vieren, is de realiteit dat ik door pijn weinig ontspanning ervaar, paniekaanvallen heb gehad en heel veel moeite doe om niet mee te gaan in mijn negatieve gedachten. Want bij Tietze komt stress kijken en blijkbaar werkt mijn brein bij dat hoge niveau aan stress zo dat het gelijk negatief gaat denken. Ik krijg mezelf met veel moeite uit de negatieve spiraal, maar het duurt niet lang voor de negatieve gedachten weer toeslaan. Samen met de pijn is dit doodvermoeiend kan ik je vertellen.

Elke keer dat de reuma 'opvlamt' (zoals men dat mooi noemt) blijk ik weer veel stappen terug te doen in het acceptatieproces. Gedurende de periode van opvlamming accepteer ik dat ik Tietze heb en beïnvloed het mijn stemming veel minder. Maar elke keer dat er na een periode zonder pijn weer een opvlamming plaatsvindt, lijk ik wat betreft acceptatie weer bij af te staan. Het begint eigenlijk al bij het feit dat ik denk dat ik wel twee dagen achter elkaar uit kan gaan. NOPE, je bent geen gewone meid van 26. Waar eerder één dag uitgaan al een paar dagen pijn veroorzaakte, denk je dan echt dat twee dagen achter elkaar uitgaan het veel beter maakt? Zucht, ik ben ook zo ontzettend koppig en wat dat betreft misschien ook wat naïef. Van te voren denk ik alleen maar "LEUK!", zonder er bij stil te staan wat de gevolgen voor mij kunnen zijn. 

Maar precies dat stilstaan bij de gevolgen voor mij is wat ik misschien wel het moeilijkst te accepteren vind. Het is voor mij elke keer weer ontzettend confronterend te merken wat het met mijn lichaam doet als ik 'gewone' activiteiten onderneem die andere leeftijdsgenoten zonder moeite ook doen. Constant rekening houden met Tietze is vermoeiend, en saai ook eigenlijk wel. Het spreekwoord 'een ezel stoot zich in het gemeen niet twee keer aan dezelfde steen' gaat voor mij dan ook niet op, want ik stoot me toch elke keer weer aan diezelfde steen 😉Zeker als het een periode heel goed gaat en ik goed in mijn vel zit, ga ik sneller over de Tietze grenzen heen. Ik denk in het begin ook zonder te veel consequenties, waardoor ik onbewust steeds kijk of ik weer een stukje verder over de grens kan gaan. Ik wil me niet als een 80-jarige voelen, maar wel die 'gewone meid van 26'. Helaas, moet ik altijd op de blaren zitten wanneer het fout gaat, zoals nu. 

Ik voel me een klager. En wat heb ik een hekel aan klagers. "Kom op, niet bij de pakken neer zitten, doorgaan" denk ik dan. Maar dat is precies het probleem denk ik, want in plaats van doorgaan moet ik stappen terug zetten, en wat heb ik ook daar een hekel aan. 

Goed, toch proberen om te denken. Ik bedacht me net er ontzettend van te balen dat dit nu in mijn vakantie gebeurt. Een vakantie waarbij ik voor ogen had me te gaan ontspannen en vooral alleen dat te doen waar ik zin in heb, weinig te moeten. Grappig dat ik mezelf al voordat mijn vakantie begon toch allerlei dingen oplegde om te 'moeten' doen in deze vakantie. Alles gebeurt om een reden denk ik altijd. Het feit dat ik het mezelf alweer te druk maakte terwijl ik me voornam dit juist niet te doen, om vervolgens gedwongen niets te moeten doen door Tietze, klinkt eigenlijk wel logisch en zal dan wel moeten dienen als wijze les voor mezelf. Wie koppig is, moet blijkbaar soms op de harde manier leren. Met dat in mijn achterhoofd probeer ik, ondanks de pijn, dan maar te genieten van het niets doen?  🤔En niet vergeten er bewust bij stil te staan dat het elke dag alweer een stukje beter gaat. Zo slaap ik gelukkig alweer 2 dagen goed door, hoef ik niet constant op mijn rug te liggen en heb ik sinds maandag geen paniekaanvallen meer gehad. Alle kleine beetjes tellen zal ik maar zeggen, er is licht aan het einde van de tunnel. 

Fijne zondag lieve mensen!

Veel liefs,

    Sanne


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Ludovica
2 jaar geleden

Herkenbaar, maar dan door andere ziektes......Sterkte meis